Genoeg

Genoeg

meditatie
fruitmeditatie
groene week
leefstijl
voeding
ontbijt
blog
eten
gezond eten
groen dieet
Ontbijt: gebakken appeltjes en peertjes met pitten

Ik heb al jaren een gewoonte waar ik me sinds een jaar of drie bewust van ben: ik eet te snel en te veel. 

Inmiddels weet ik dat je op elke hap ongeveer 20 keer moet kauwen zodat het eten in kleine stukjes wordt vermalen en zich mengt met speeksel. Dit is het begin van het spijsverteringsproces. 

Ik weet ook dat je hersenen pas na 20 minuten eten een seintje krijgen dat je voldoende hebt gegeten.

Van alles heb ik geprobeerd om van deze gewoonte af te komen zoals:

  • het aantal keren dat ik een hap kauw tellen;
  • bij elke hap denken aan de hele voedselketen die achter de ingrediënten zit en daar dankbaar voor zijn;
  • voor het eten een moment rust nemen om bewust aan het eten te beginnen;
  • kleinere lepel en vork gebruiken;
  • kleinere porties opscheppen;
  • kleiner bord gebruiken;
  • aan tafel eten zonder afleiding;
  • geen dingen eten waarvan ik weet dat er niet mee kan stoppen (vaak zoete of vettige dingen zoals pasta, dadels, kaas, chocola).

Dit alles werkt een paar happen of een tijdje en daarna verval ik in mijn patroon, het eten is op voordat ik het doorheb en ik heb weer meer gegeten dan dat nodig is. Een zeer hardnekkige gewoonte waar ik zo nu en dan toch weer op een andere manier vanaf probeer te komen.

Aan het begin van deze zomer had ik de afsluitende “groene week” van mijn yoga opleiding. Deze week stond naast yoga, meditatie en kennis opdoen ook in het teken van het groene dieet. Al het voedsel dat we kregen was groen. Hierbij kun je denken aan sla, komkommer, broccoli, groene linzen, groene paprika, mungbonen, tuinbonen, pompoen/zonnebloem pitten, granny smith appels, peren, groene druiven, en ga zo maar door. Best veel variatie hoor! Ook superlekker als je zo’n goede kok hebt als dat wij hadden.

Ik eet normaal gesproken al veel groentes en bonen, maar combineer dat toch veel met bijvoorbeeld rijst of quinoa. Ook maak ik het vaak op mijn manier lekker met bijvoorbeeld kaas. En, ik begin de dag altijd met havermout, heerlijk vind ik dat en het geeft een goed gevuld gevoel. 

De eerste ochtend gebakken appeltjes en peertjes met pompoen/zonnebloem pitten was dus wel even slikken. Erg smakelijk, maar is dit wel genoeg? We krijgen pas over 4 uur weer eten en normaal vertrouw ik op mijn havermout ontbijt. Dat was dus flink eten, na het eerste bakje nog een tweede bakje, want ja, het is toch opleiding en ik wilde geen honger krijgen en daardoor minder concentratie hebben.

Lunch en avondeten waren soep en groentes/peulvruchten, zowel warm als koud. Ook flink eten, het is lekker maar, zal het wel genoeg zijn? 

Na een paar dagen merkte ik dat ik tot dan toe eigenlijk nog niet echt honger had gehad en dat ik minder ging eten. Ik vroeg mezelf af hoe dat kon. Kwam dat

  • doordat je met z’n allen eet, ondertussen wat praat/luistert en daardoor langzamer eet, zodat je de 20 minuten haalt, waarop je maag je een seintje geeft dat je vol zit?
  • of omdat je nog wel een beetje het idee hebt dat het te weinig is, maar ook voldoende eten voor je medestudenten wilt overlaten?
  • of omdat er variatie van groenten is die niet door elkaar gehutseld is (zoals ik dat zelf graag doe) zodat je de smaak, vorm, geur, temperatuur en textuur afzonderlijk goed waarneemt?

Wat het ook is, het gevoel van “zal het wel genoeg zijn” verdween in de loop van de week. Het moment waarop ik me dit realiseerde kwam aan het eind van de fruitmeditatie die we de laatste dag deden.

We kregen een appel waar je eerst naar mocht kijken, vervolgens op een bepaalde manier vasthield en daarna mocht opeten en het klokhuis mocht weggooien in de natuur achter je. Voor dit opeten hadden we een aantal minuten, misschien 5, misschien 10, ik weet het niet. Ik ben rustig begonnen te eten, hap voor hap. Elke hap kauwen tot hele kleine stukjes, bijna een soort appelmoes. Ok, dacht ik nog na de tweede hap dit ga ik vast niet volhouden, na hap drie eet ik hem zo op. Maar gek genoeg kostte het me geen moeite om elke hap tot kleine stukjes te kauwen, te genieten van de sappen die uit de appel vrij komen en te voelen hoe de textuur door het kauwen veranderde. Op het moment dat we de ontspanning van de meditatie ingingen, had ik de appel nog niet half op.

Even een moment van paniek, wat nu? Nog snel even opeten voordat ik ga liggen? Kan ik een appel die nog lang niet op is, wel weggooien? Ik legde het restant appel naast me neer om na de ontspanning te beslissen wat te doen.

Na de ontspanning heb ik het resterende stuk appel gepakt en het nog eens goed bekeken. Hoe komt het dat ik het moeilijk vind om dat stukje appel weg te gooien in plaats van op te eten? Ik realiseerde me dat ik het weg mocht gooien, ik had genoeg gehad.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *